مىشوند . مردم در مورد امام زمان ( عج ) فكر مىكنند كه ايشان در آينده زمين را از قسط و عدل پر مىكند ، بعد از اينكه از ظلم و جور پر شد . ما اين را قبول داريم ولى هدف اين نيست . مسألهء مهم در مورد امام زمان ( عج ) انسان كامل بودن و واسطهء در فيض حق بودن ايشان است . همواره در اين دنيا بايد يك انسان كامل ، يك ولىاللّه الاعظم حضور داشته باشد . حالا يك وقت ابراهيم ( ع ) است ، يك وقت موسى ( ع ) ، يك وقت عيسى ( ع ) و يك وقت رسول اكرم ( ص ) . هريك از بزرگواران در زمان خود ولىاللّه الاعظم ، واسطهء در فيض و انسان كامل بودند . در حال حاضر ، واسطهء در فيض امام زمان ( عج ) است . اگر به اين مسئله خوب دقت كنيم ، بسيارى از اشكالات از بين مىرود . مثل اين اشكال كه تخلف اراده از مراد ممكن است ؛ يعنى مىشود فعل واقع نشود . ما در مقابل اشاعره كه كلام نفسى را مطرح كردند و آن را از صفات نفس ، غير از علم و اراده و تمنّى و ترجّى و ديگر صفات نفسانيه و مدلول كلام لفظى دانستند ، مىگوييم كه كلام نفسى محال است . چون اگر در باب اخبارات و انشائات به نفس خود رجوع كنيم ، مىبينيم چند نوع علم داريم : يك علم تصورى و يك علم تصديقى : « ان كان العلم اذعانا بالنسبة فتصديق و الّا فتصوّر » . اگر به يك نسبت اذعان داشته باشيم محمولى را به موضوعى نسبت دهيم ( مثل : زيد عالم ) اين را مدلول تصديقى يا در زبان منطق قضيهء معقوله مىگويند و اگر اين قضيهء معقوله در افق لفظ بيايد به آن « قضيهء ملفوظه » گفته مىشود . قضيهء ملفوظه بدون قضيهء معقوله نداريم . در افق نفس ابتدا موضوع و سپس محمول را